Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Αντιμέτωποι με την αδικία.


Αυτό το post διαβάζεται καλύτερα, όταν ακούει κανείς αυτό...





Όταν ερωτευτείς, δε θα χαμογελάσεις;
Όταν χαρείς, δε θα γελάσεις;
Όταν σου ζητήσουν βοήθεια, δε θα προσφέρεις;
Όταν χτυπήσεις, δε θα κλάψεις;
Όταν σε αδικήσουν, δε θα εκδικηθείς;

Στις 22 Νοεμβρίου ένας χείμαρρος παρέσυρε έναν άνθρωπο..κι άλλον ένα...κι άλλον!!
Ήσουν εσύ;
Ήμουν εγώ;

Στις 23 Νοεμβρίου πέθανε μια χώρα, μια κοινωνία, μια σχολική κοινότητα, μια οικογένεια!
Ήσουν εσύ και ήμουν εγώ...

Εγώ που χαίρομαι...
Εγώ, που φέτος όλα είναι καλά στη δική μου τοποθέτηση...
Εγώ, που έχω μια υπέροχη τάξη...
Εγώ, που δεν είμαι μόνη...
Εγώ, που δεν αναγκάζομαι να μετακινούμαι για να πάω σχολείο μου...
Εγώ, που δεν είμαι σε ένα καινούριο-άγνωστο μέρος...
Εγώ, που πάντα αξιολογώ σωστά...
Εγώ, εγώ, εγώ...

-Δε βλέπω;
-Βλέπω!!
-Δε νοιάζομαι; 
-Δε νοιάζομαι.

Γιατί δε νοιάζομαι (σαι),(ται),(μαστε),(στε),(νται);

Keep teaching*







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου