Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Τα δασκαλοπαίδια διαβάζουν "Λιλή Λαμπρέλλη".

Μια μέρα έφτασε στο σχολείο το πρώτο μου γράμμα!
Μέσα είχε δύο καταπληκτικά βιβλιαράκια, τα οποία διαβάζονται με ευχαρίστηση από μικρούς και μεγάλους και φυσικά με λίγη φαντασία γίνονται ένα καταπληκτικό εργαλείο για την τάξη.

Η συγγραφέας τους δεν είναι άλλη από τη Λιλή Λαμπρέλλη, η οποία κατά τη γνώμη μου, είναι μια σπουδαία παιδαγωγός και αφηγείται με μοναδικό τρόπο παραμύθια. Για να μάθετε περισσότερα για την ίδια μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα της εδώ.

"Το ψαράκι που δεν μπορούσε να ονειρευτεί" πραγματεύεται το θέμα της αγάπης μέσα από διαδικασίες ανταλλαγής και εμπιστοσύνης και περνάει αβίαστα τα μηνύματά του στον αναγνώστη.

"Το μύδι που νόμιζε πως ήταν στρείδι, αλλά τελικά ήταν μύδι (ή μήπως όχι;)" το ξεχώρισα αμέσως γιατί ο "μπερδεμένος" τίτλος του, ιντριγκάρει τον αναγνώστη. Διαβάζοντάς το, φαντάστηκα πώς μπορεί να αξιοποιηθεί μέσα στην τάξη και γρήγορα το ενέταξα στο σχολικό πρόγραμμα.

Το βιβλίο αφορά στην πορεία που ακολουθούμε μέχρι ο καθένας μας να καταλάβει πως είμαστε αυτό που θέλουμε να είμαστε. Πως εμείς αποφασίζουμε τι θα είμαστε και ότι δεν έχει σημασία τι πιστεύουν οι άλλοι για μας. Είναι μια ιστορία για την αυτοπεποίθηση.

Στην τάξη μπορούμε να:
  • Διαβάσουμε το βιβλίο. (Η έκδοση του οποίου έχει μια ευφάνταστη εικονογράφιση), η οποία μπορεί να αποτελέσει ενότητα στο μάθημα των εικαστικών.
  • Συζητήσουμε: 
                      1) Για την ιστορία της Εύας.
                      2) Για την επιλογή της να πιστέψει στον εαυτό της.
                      3) Για το πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε τον εαυτό μας.
                      4) Μέσα από ποιες διαδικασίες μαθαίνουμε τον εαυτό μας.
  • Παίξουμε ένα παιχνίδι γνωριμίας, που λέγεται "Τι μου αρέσει". Βαζουμε καρέκλες σε κύκλο (μία λιγότερη απ'ότι είναι τα παιδιά). όλα τα παιδιά κάθονται εκτός από ένα που ξεκινάει το παιχνίδι και βρίσκεται στο κέντρο. Αυτό το παιδί ξεκινάει μια φράση λέγοντας "Μου αρέσει...." ή "Είμαι....". Όποια από τα υπόλοιπα παιδιά συμφωνούν μαζί του ή νιώθουν κι αυτά το ίδιο, σηκώνονται και προσπαθούν να αλλάξουν θέση και να καθίσουν σε κάποιου άλλου. Όποιος μείνει όρθιος, είναι ο επόμενος που λέει τι του αρέσει.
  • Μοιράσουμε στα παιδιά ένα φύλλο χαρτί πάνω στο οποίο υπάρχει ένα λουλούδι με μεγάλα πέταλα. Κάθε λουλούδι γράφει στο κέντρο το όνομα ενός μαθητή. Τα παιδιά παίρνουν τα λουλούδια και γράφουν στα πέταλα ένα θετικό ή αρνητικό χαρακτηριστικό του συμμαθητή τους. Τα συγκεντρώνουμε και τα συζητάμε, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι σημασία έχει αυτό που είμαστε και όχι τόσο το τι πιστεύουν οι άλλοι για εμάς. Πώς μπορούμε εμείς να δείχνουμε αυτό που είμαστε...
 Ρίξτε μια ματιά κι εσείς στα βιβλία κι εμπνευστείτε ελεύθερα...
 

Υ.Γ Σ' ευχαριστώ siss, είσαι σπουδαία!!!

Keep teaching*

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου