Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2014

7η Μάρτη 1948

Αυτό το post διαβάζεται καλύτερα ακούγοντας αυτό.


66 χρόνια μετά την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου.
66 χρόνια πριν, τα Δωδεκάνησα δεν ήταν Ελλάδα. Το ξέρατε αυτό;
Εγώ όχι!
Και ερχόμενη εδώ, μετά την πρώτη σκέψη-δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου εγώ-

"Α, ωραία Πέμπτη γιορτή, Παρασκευή παρέλαση, τετραήμερο"

 χτες και σήμερα,έζησα δυο από τις συγκινητικότερες μέρες στο νησί.

Η σχολική μας γιορτή, χάρη στην επιμέλεια των εξαιρετικών συναδέλφων και στους μαθητές τους, άγγιξε την καρδιά μου περισσότερο από κάθε άλλη. 

Κι αυτό...

γιατί αυτά τα παιδιά, που δεν έχουν τόσα, που ζουν σε αυτό το ακριτικό μέρος, έχουν γνώση και περηφάνια.

 γιατί χόρεψαν και τραγούδησαν το τραγούδι που ακούτε και οι γιαγιάδες τους έκλαιγαν...


Ζήτω η 7η Μάρτη!Ζήτω τα Δωδεκάνησα!Ζήτω η Ελλάδα!
ΔΩΔΕΚΑ ΑΨΙΔΕΣ

Δώδεκα αψίδες θριάμβου έχουν στηθεί
στα δώδεκα νησιά μας
κι έχουνε χρυσοσφυρηλατηθεί
με μόχθους κι εθνική περηφάνεια.

Για να διαβεί η ποθητή μας λευτεριά
στα ολόλευκα ντυμένη
κάθε νησιού μας πάλι ένδοξη στεριά
ελεύθερη να γένει.

Κόποι και μόχθοι κι αγώνες και διωγμοί
δεν σβήσαν’ την ελπίδα
απ’ την βαρειά σκλαβιά ν’ απαλλαγεί
 η λατρεμένη μας πατρίδα.

Και να ξανάρθει με ορμή η λευτεριά
μάννα μας δοξασμένη,
για να αγκαλιάσει και τα δώδεκα νησιά
δαφνοστεφάνωμένη.

Υ.Γ Σήμερα αφιερώστε ένα δευτερόλεπτο σκέψης στα Δωδεκάνησα.

 Keep teaching*

2 σχόλια:

  1. Σταυρούλα μας συγκινείς.....Άρα δεν ήμουν η μόνη από εμάς π ένιωσα υπέροχα κ διαφορετικά ... Λίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε ευχαριστώ Λίνα!!Φυσικά και δεν ήσουν η μόνη!!Ο καθένας με τον τρόπο του το εκφράζει...:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή