Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Αναμνήσεις,vintage και μια ομιλία για την 25η Μαρτίου...

Ε, κάθε personal post διαβάζεται καλύτερα με μουσική...Καλύτερα να ακούτε αυτό.



Η γιορτή της 25ης Μαρτίου στο δημοτικό σχολείο Μαργαριτίου, απ' όπου αποφοίτησα φάνταζε στα μάτια μας η σημαντικότερη.

 Ίσως γιατί την αναλάμβαναν οι μεγάλες τάξεις του δημοτικού σχολείου,

 ίσως γιατί ήταν απογευματινή, με όλο το χωριό καλεσμένο, 

ίσως γιατί ήταν η τελευταία για μας τους μαθητές πριν πάμε στο γυμνάσιο...

Και παραμονές μιας τέτοιας επετείου, πάντα θυμάμαι μια μπλε φούστα με πιέτες, ένα άσπρο καλσόν...Ένα μαντήλι της γιαγιάς, ένα σεγκούνι, θέατρο και πρόβες...

Χαραγμένα στη μνήμη μου το λόγια του ρόλου μου:
"Μετσο Μπόνο, πάρε το μπουναμά σου παλιότουρκε..." :)
 (Εντάξει Σοφία, Τόλη, Νίκο, Χριστίνα και λοιποί συμμαθητές μου, μπορείτε να σκάσετε στα γέλια!)

Χαραγμένα στη μνήμη τόσα συναισθήματα και αναρωτιέμαι...

Άραγε στους μαθητές μας δημιουργούμε καλές αναμνήσεις από τις σχολικές γιορτές;

Μήπως χαμένοι στην αναζήτηση του καλύτερου και πιο πρωτότυπου θεατρικού, στην οργάνωση του χώρου και του σκηνικού, στο βωμό της μικροφωνικής και του προτζέκτορα...μήπως (?) έχουμε ξεχάσει ότι η γιορτή είναι ΧΑΡΑ...Χαρά για τους μαθητές! 

 Όχι για το δάσκαλο!

 Όχι για το γονιό, που το παιδί του θα έχει το μεγαλύτερο ρόλο!

 Όχι για το στήσιμο και τη φωτογραφία και τις κάμερες...


Ακούστε μια σχολική γιορτή, 28 χρόνια πριν, σε ένα μονοθέσιο δημοτικό σχολείο...!


Χωρίς μικρόφωνα, χωρίς σκηνικά, χωρίς πατάρι.

video



Πότε ένα ποίημα άρχισε να θεωρείται banal και συνηθισμένο;
Από πότε τα παιδιά άρχισαν να χρειάζονται μικρόφωνα για να απαγγείλουν;
Από πότε ντρέπονται να τραγουδήσουν;


Ξέρετε από πότε;

Απ' όταν αυτή η κασετίνα, που βρήκα ξεχασμένη (πόσα χρόνια;) στο πατάρι του σχολείου σε ένα σκονισμένο κουτί...


αντικαταστάθηκε με δύο, τρεις, κασετίνες για κάθε μαθητή γεμάτες άχρηστα πράγματα...



Πόσο "βάθος" και "ουσία" περιέχει η λέξη ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ;

Πόσο εύκολο να χαθείς και να μείνεις στην επιφάνεια...

Εγώ λέω να βουτήξουμε συνάδελφοι κι ας χαθούμε...

Y.Γ Το απόσπασμα που ακούσατε είναι από video το οποίο βρέθηκε στα χέρια του δασκαλογονιού τυχαία μετά από 28 χρόνια. Επμεριέχει και την ομιλία που εκφώνησε ο δασκαλογονιός κι αν θέλετε κάτι απλό, ουσιαστικό και σύντομο για τη γιορτή σας, μπορείτε να την κατεβάσετε εδώ

Keep teaching*


2 σχόλια: