Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Πόρτες και κλειδιά...



Κάθε ένας μας έχει τα δικά του κουτάκια...κλεισμένα στο πίσω μέρος του μυαλού ή της καρδιάς του, εξαρτάται τι τύπος είναι.

Για να ευχαριστήσει κανείς τα κουτάκια του χρειάζεται να τα ανοίξει, να τα ψάξει καλά, να τα τακτοποιεί συνέχεια... γιατί, όπως κάθε ντουλάπι μας μικρό ή μεγάλο, γεμίζει με άχρηστα μικροπράγματα που χρειάζονται ξεκαθάρισμα, το ίδιο συμβαίνει και με αυτά.

Όσο μεγαλώνει κανείς, τα κουτάκια του πληθαίνουν...Τι; 
Αν φτιάξεις ένα κουτάκι, ποτέ ξανά δεν μπορείς να το χαλάσεις. Όσο μεγαλώνουμε, φτιάχνουμε...και φτιάχνουμε.

Και κάθε φορά που η ζωή μας προχωράει ή κυρίως όταν επιστρέφει, βγαίνουν από τις μικρές πορτούλες των κουτιών μας αναμνήσεις και τότε όλα είναι υπέροχα...

Τότε είναι που θυμάσαι και αναπολείς και ξαναζείς...

Υπάρχουν όμως μέσα στα κουτιά και οι επιθυμίες. Οι πόρτες των επιθυμιών ανοίγουν μόνο με κλειδιά...Τα κλειδιά τα ψάχνουμε, μερικές φορές τα βρίσκουμε μόνοι μας και μερικές άλλες φορές, αν είμαστε τυχεροί μας τα βρίσκουν άλλοι...και ξεκλειδώνουν εκείνοι τις δικές μας επιθυμίες...

Και τότε είναι ωραία...

Κι έτσι όλα (και) καλά με τα κουτάκιαααα!! Αμ δε...

Ξέρετε πόσες ζωές σπαταλάμε ψάχνοντας κλειδιά;
Κλειδιά για να ανοίξουμε επιθυμίες;
Ψάχνουμε παντού, απεγνωσμένα...
Όταν τα βρίσκουμε, τι;
Νομίζετε ευχαριστιόμαστε;
Τότε ξέρετε τι κάνουμε;
Αφήνουμε το κλειδί, που μια ζωή σπαταλήσαμε ψάχνοντάς το, και αλλάζουμε πόρτα...
Και έρχεται ο άλλος να μας ξεκλειδώσει με το ίδιο κλειδί που πάντα ξεκλείδωνε αλλά τώρα πια δεν κάνει...Και δε φταίει αυτός, ούτε το κλειδί...

Φταίει απλώς που εμείς αλλάξαμε πόρτα...











Υ.Γ 1. Σπάστε τα κουτάκια σας.
Υ.Γ 2. Αυτά παθαίνεις όταν γυρνάς και βρίσκεις αλλαγές στο πατρικό...

Keep teaching*





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου