Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

...


Θα σας πω μια ιστορία...

Μια φορά κι έναν καιρό μια κοπέλα ήθελε μια καρέκλα.Μια παλιά, σκαλιστή, ξύλινη, κουνιστή καρέκλα σαν εκείνες που είχαν οι πριγκίπισσες και οι βασίλισσες στα δωμάτιά τους...

Κάθε μέρα, πήγαινε κι ερχόταν στη δουλειά της και μάζευε τα χρήματα για να την αποκτήσει. Όμως, όπως καταλαβαίνετε, η δουλειά που είχε της απέφερε τόσο λίγα χρήματα που και εκατό χρόνια να περνούσαν, πάλι δε θα κατάφερνε να την αγοράσει.

 Η ίδια όμως, νέα καθώς ήταν και πεισματάρα, έκανε οικονομία, όση περισσότερο μπορούσε και κάθε μέρα συγκέντρωνε το μεροκάματό της και πριν κοιμηθεί, ονειρευόταν στο πλευρό της εκείνη την παλιά, σκαλιστή, ξύλινη, κουνιστή καρέκλα...

Πέρασαν έτσι μήνες και χρόνια...

Κι ήρθε μια μέρα που η κοπέλα μεγάλη καθώς ήταν, απογοητεύτηκε βλέποντας ότι το όνειρό της δε θα πραγματοποιούνταν ποτέ κι έτσι σκέφτηκε να πάει και να πάρει μια άλλη καρέκλα. 
Μια απλή ξύλινη. 
Σαν εκείνες τις καρέκλες που είχαν όλοι στα σπίτια τους και έτρωγαν το μεσημεριανό ή το βραδινό τους.

"Καλύτερα να έχεις μια απλή καρέκλα παρά να μην έχεις καθόλου..." σκέφτηκε.

Κι έτσι την άλλη μέρα την αγόρασε. Οι γειτόνισσες που την είδαν να την κουβαλάει σκέφτηκαν:

"Καλύτερα να έχεις μια απλή καρέκλα παρά να μην έχεις καθόλου..."

Και οι συνάδελφοί της στη δουλειά το ίδιο έλεγαν...

Ύστερα η κοπέλα παντρεύτηκε. Πήγαινε στη δουλειά, γύριζε, μαγείρευε, φρόντιζε τον άντρα της όπως όλες οι κοπέλες. Ένα βράδυ που γύρισε, ο άντρας την περίμενε, και μόλις μπήκε, εκείνος κατέβασε το βλέμμα του και της είπε:

-Ε, να εγώ τη λάμπα ήθελα να αλλάξω κι όπως ανέβηκα στην καρέκλα, έσπασε το ένα της πόδι.

Ύστερα ήρθε το πρώτο τους παιδί. Η κοπέλα το φρόντιζε όλη μέρα και το αγαπούσε πολύ, όπως όλες οι μαμάδες αγαπάνε τα παιδιά τους. Πήγαινε στη δουλειά και ένα βράδυ που γύρισε, ο γιος της την περίμενε, και μόλις μπήκε, εκείνος κατέβασε το βλέμμα του και της είπε:

-E, να εγώ απλώς ζωγράφιζα επάνω στην καρέκλα και δεν κατάλαβα πώς χαραζόταν το ξύλο.

Τότε η κοπέλα άρχισε να κλαίει...τόσο απαρηγόρητη ήταν που το ίδιο το φεγγάρι απόρησε και της είπε:

-Μα γιατί κλαίς; Είναι απλώς μια παλιά...σκαλιστή...ξύλινη...κουνιστή καρέκλα.

Keep teaching*















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου