Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Συνάδελφος...ετών 98!

Καθισμένος στον καναπέ του μικρού σαλονιού, με θέα τη Μακρυνίτσα και άλλα μικρά γραφικά χωριά στους πρόποδες του Πηλίου, με μια εφημερίδα δίπλα και μια τράπουλα στα χέρια θυμάται και διηγείται...

Είναι πολλά εκείνα που έχει να μας πει, αντιστέκεται στην πάροδο του χρόνου και τη λήθη που επιφέρει...Έχοντας ζήσει Κατοχή, Εμφύλιο, Μεταπολίτευση.

Όσα εμείς διδάσκουμε, εκείνος τα δίδασκε και τα ζούσε ταυτοχρόνως...

"Ο δάσκαλος δουλεύει νύχτα-μέρα για τους μαθητές του. Δηλαδή πέρα από το διδακτικό αντικείμενο, έχει ένα σωρό άλλες υποχρεώσεις να φέρει εις πέρας. Χαρτούρα και γραφειοκρατία ατελείωτη. Μόλις γυρνάει σπίτι έχει γραπτά να διορθώσει και εργάζεται μέχρι αργά τη νύχτα για να προσφέρει πάλι την ημέρα, τον καλύτερο του εαυτό."

Δύο δάσκαλοι, 300 περίπου παιδιά, σε μια φωτογραφία του 1940.

"Στα παιδιά δεν πρέπει να τα δίνουμε όλα έτοιμα. Πρέπει να τα προετοιμάζουμε να δεχθούν τη γνώση. Τη γνώση θα τη βρουν μόνα τους, ψάχνοντας.Μη συζητάς ο δάσκαλος τι είναι. Πρέπει όλα να τα κάνει. Και μουσική να διδάσκουμε βέβαια, και γυμναστικές επιδείξεις και όλα."

Ποια παιδαγωγικά βιβλία συνάδελφοι το '40, το '50 ακόμη προετοίμαζαν έναν τέτοιο δάσκαλο;
Νομίζω ελάχιστα γιατί ο δάσκαλος "γίνεται" μέσα στην τάξη...

"Όπου υπάρχει δάσκαλος, υπάρχει κι ένα ΜΠΡΑΒΟ" έτσι μου είπε.

Κι ήταν το πιο αληθινό "μπράβο" που μου έχουν πει, κι ας μη με ξέρει.Ξέρει πώς είναι να είσαι δάσκαλος κι αυτό φτάνει.

Κι αν κανείς δε σας το αναγνωρίζει, πολιτεία, συνάδελφοι, γονείς...

 πείτε το εσείς στον εαυτό σας.
και πιστέψτε το!

Μπράβο σου Ελένη, που φέρνεις τη χαρά μέσα στην τάξη.
Μπράβο σου Πανωραία, που δίδαξες στο Αγαθονήσι.
Μπράβο σου Αφροδίτη, που δίδαξες σε μονοθέσιο με έξι τάξεις.
Μπράβο σου Πόπη, που ήσουν σε δυσπρόσιτο και δε δικαιούσε διπλά μόρια.
Μπράβο σου Σοφία, που διδάσκεις στην Αθήνα και δίνεις όλο το μισθό σε ενοίκια.
Μπράβο σου Μαρία, που είσαι μητέρα και δεν πήρες απόσπαση.

Μπράβο σου κι εσένα, κι εσένα, κι εσένα...

Keep teaching*




1 σχόλιο:

  1. Φαίνεται οι Υπουργοί Παιδείας τα τελευταία 4 χρόνια της κρίσης δεν έχουν ανάγκη από ένα "Μπράβο Υπουργέ που δεν μείωσες κιάλλο ή που αύξησες τον μισθό των δασκάλων γιατί είναι από τους Δημόσιους Υπαλλήλους που το αξίζουν". Είναι απλά αναίσθητοι, δεν εξηγείται αλλιώς, τα λεφτά τους να παίρνουν και ας μην τους επιβραβεύσει και ποτέ κανένας....... Γιατί με μισθούς 670 εώς 850 ευρώ (αυτοί που παίρνουν το δεύτερο ποσό ομολογουμένως δεν είναι και τόσο άσχημα, στην Ελλάδα καλά είναι βασικά και από εκεί θα έπρεπε να ξεκινάνε όλοι) μόνο προτάσεις που θα ξεκινάνε από "Ντροπή....." θα ακούνε αν δεν αλλάξουν τακτική σαυτό και το θέμα των προσλήψεων.

    Μπράβο σου πάντως για ό,τι γράφεις εδώ μέσα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή