Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

Μια ιστορία απλώς...



Θα σας πω μια ιστορία που "γεννήθηκε" ένα απόγευμα όταν μια μαθήτριά μου καθώς κουβεντιάζαμε με ρώτησε τόσο αληθινά,παιδικά και αθώα....

-Κυρία, υπάρχουν νεράιδες;

Κοίταξα μέσα στα μάτια της βαθιά και είδα την επιθυμία της...εκεί...

-Δεν έχω δει ποτέ...της είπα λυπημένα.


Μια φορά κι έναν καιρό μια κοπέλα κατεβαίνοντας τη μεγάλη κατηφόρα, που ξεκινούσε από το σπίτι της και κατέληγε στην παραλία, είδε ένα παιδί. Εκείνο ήταν μέσα σε ένα χωράφι δίπλα στο δρόμο και δούλευε.Την κοίταξε και η κοπέλα σάστισε, όταν μέσα στο βλέμμα του είδε να καθρεφτίζεται η ψυχή του. Μια ψυχή καθαρή,αληθινή...Και το αγάπησε...

Πέρασαν μέρες, όταν καθισμένη στο πεζούλι της παιδικής χαράς, πάλι τον είδε να περνά φορτωμένο πράγματα.Βαριά κι ασήκωτα τα ζύγιαζε στην πλάτη του.Ευχήθηκε τότε με όλη της την καρδιά,τρεις νεράιδες να εμφανιστούν, να σηκώσουν τα βάρη του και να τον ελευθερώσουν...

Μα αντί αυτό να γίνει...εκείνη έβγαλε φτερά...
Λύγισε στα δύο και πρώτα ένα, ύστερα το δεύτερο...Φτερά μαγικά...στην πλάτη της.
Κι εκείνη δοκίμασε να πετάξει...

Έφτασε δίπλα στο παιδί...
"Εγώ θα σηκώνω τα βάρη σου"...."Θα σε βοηθάω"..."Θα είμαι μαζί σου".
 Κι εκείνο συμφώνησε.Αγαπήθηκαν τα δυο τους και τη μέρα η νεράιδα βοηθούσε το παιδί.Και το βράδυ, ξάπλωνε εκείνο στο κρεβάτι κι εκείνη πετούσε πάνω του, κι αντάλλαζαν προσευχές...
Το παιδί,με τη φαντασία του, έφτιαχνε υπέροχες προσευχές...Λόγια τόσο όμορφα κι αληθινά όσο μια παιδική ψυχή, η νεράιδα δεν είχε ποτέ ξανά ακούσει...

"Προσεύχομαι για σένα, που είσαι η καλή μου η νεράιδα..." κι έπλαθε με το μυαλό και τα λόγια του την πιο όμορφη ζωή για τη νεράιδα.Πόσο ευτυχισμένη την έκανε αυτό...!

Είχαν μία μέρα ακόμα δουλειάς και ύστερα το παιδί θα μπορούσε να παίζει για μέρες ελεύθερο, με το αγαπημένο του παιχνίδι.Μία μπάλα...

Μα ένα απόγευμα καθώς γυρνούσαν από το χωράφι, φυσούσε δυνατός αέρας κι έβρεχε...Είχαν ακόμη πολύ δρόμο και το χαλάζι χτυπούσε το σώμα του παιδιού και πονούσε...Η νεράιδα δεν μπορούσε να πετάξει, τότε σκέφτηκε και του είπε:

-Κόψε το φτερό μου και κάνε το ομπρέλα να σε προστατεύει.
-Μα τι λες; Πώς να το κάνω αυτό;
-Mην ανησυχείς, θα έχω το άλλο μου φτερό...

Και το παιδί σκέφτηκε "Δεν πειράζει,θα έχει το άλλο της φτερό" και το έκοψε...

Μα εκείνος ο αέρας δεν κόπασε ούτε όταν, μετά από τόση ταλαιπωρία, έφτασαν στο σπίτι.Το παιδί ξάπλωσε γιατί ήταν πολύ κουρασμένο, μα όλο το βράδυ έτρεμε από το κρύο...Η νεράιδα δεν μπορούσε να το βλέπει έτσι και του είπε:

-Κόψε το φτερό μου και κάνε το πάπλωμα να σε σκεπάζει.
-Μα τι λες;Πώς να το κάνω αυτό;
-Μην ανησυχείς θα βγάλω άλλα φτερά...

Κοιμήθηκε ζεστό και ήσυχο...και μόλις βγήκε ο ήλιος, έτρεξε στην αυλή...

Γύρισε μια στιγμή και κοίταξε τη νεράιδα του, μαζεμένη σε μια γωνιά, χωρίς τα φτερά της, να το κοιτά με μάτια δακρυσμένα...

"Θα βγάζει καινούρια φτερά" σκέφτηκε...και βγήκε να παίξει...

Ήρθαν κι άλλα παιδιά. Κι όλοι μαζί έπαιζαν και γελούσαν...
Μα τι θέλει ένα παιδί; 
Nα παίξει...

Υ.Γ Καλά Χριστούγεννα!Αγάπη μόνο...

Keep teaching*

















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου