Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

Δασκαλίστικοι προβληματισμοί (2)

Αυτό το post διαβάζεται καλύτερα ακούγοντας αυτό...




Κάθε χρόνο η μέρα της γιορτής του δασκαλογονιού 10/02, ξεκινούσε με λουκούμια τραντάφυλλο...Ένα κουτί λουκούμια έξω από κάθε τάξη...

Πριν πάω εγώ στο δημοτικό και χρόνια μετά, στη γιορτή του κερνούσε λουκούμια όλο το σχολείο...Αυτό το κουτί με τα λουκούμια, δεν μπορώ να το ξεχάσω.

Μη φανταστείτε ότι πάμε πίσω πολύ. 2000 -2001. Σε ένα δημοτικό με υπολογιστές, projects,σχέδια εργασίας. Πρωτοποριακό για την εποχή του, κι όμως μια ανάμηνηση τόσο παλαιακή. Πάντα το καταφέρνει ο δασκαλογονιός αυτό. Να συνδυάζει το παλιό με το καινούριο.

Πώς να μη το κάνει άλλωστε; Όταν εκείνος πήγαινε σχολείο, διάβαζε αυτό...

Με δυο παιδιά και τραγουδούν λέει...τραγουδούν...

 Και μετά μεγάλωσε και όλη η τεχνολογία τον προχώρησε...Μα η εκπαίδευση-παιδεία που είχε αποκτήσει καθόλου πίσω δεν τον πήγε. Ίσα ίσα.

Εμείς οι δάσκαλοι λέει προετοιμάζουμε τα παιδιά για την κοινωνία του αύριο, κάτσε...Εμείς ξέρουμε η κοινωνία πώς θα είναι αύριο; 

Εκείνος δεν ήξερε, ούτε καν το φανταζόταν, αυτός ή ο δασκαλός του ότι στα 40 του θα χρησιμοποιεί υπολογιστή και θα κάνει projects. Ότι εμείς, οι δικοί του μαθητές, δε θα χρησιμοποιούμε μολύβι, κιμωλία ή μαρκαδόρο αλλά "ποντίκι".

Τι ήξερε;

Ήξερε και ξέρει να λέει ένα ποίημα, που έμαθε στα 5 του και δεν το ξέχασε ποτέ.
Ένα τραγούδι που το έλεγε η γιαγιά του και δεν υπάρχει γραμμένο πουθενά. Και δεν το γράφουμε. Μόνο το λέμε το τραγούδι. Στόμα με στόμα το μαθαίνουμε.
Έναν ύμνο, στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Μια ευχή. 

"Θεωρία project, θεωρία της δραστηριότητας, ομαδοσυνεργατικότητα, πίνακες Rubrics, νοημοσύνες Gardner"... Ναι. Όλα αυτά τα προσπαθούμε. Μα στα παιδιά τι διδάσκουμε; Γιατί τα φέρνουμε σχολείο;

Για να τους μάθουμε εμείς να συνεργάζονται; Λες και τα παιδιά γεννιούνται ρατσιστές, εγκληματίες ή ό,τι άλλο και εμείς θα τα μάθουμε να μην είναι...

Χθες από το τετράδιο μιας μαθήτριας μου (Β' τάξη), σε παραγωγή γραπτού λόγου, διάβασα αυτό.



Εγώ δεν το δίδαξα αυτό πάντως.Δεν ξέρω πώς το ξέρει, πάντως εγώ δεν το δίδαξα.  Ούτε δίδαξα ότι δεν πρέπει να καίμε τα δάση. Αλλά το ξέρουν. Ούτε ότι δεν πρέπει να χτυπάμε. Αλλά το ξέρουν.

Κι εμείς οι μεγάλοι το ξέρουμε. Όλοι το ξέρουμε, αλλά το κάνουμε; Αυτά που ξέρουμε, που γράφουμε, τα κάνουμε στη ζωή μας, στην πράξη;

Ξέρετε τι κάνουμε;

Ψάχνουμε μια "καρέκλα". Μια αναπαυτική, και άνετη καρέκλα. Κι όταν τη βρούμε, ξοδεύουμε πολύ χρόνο, χρήμα, στεονοχωριόμαστε, κλαίμε και προσπαθούμε κάθε φορά να της βάλουμε ένα μαξιλαράκι για να την κάνουμε πιο μαλακή, ένα σκαμπουδάκι να βάζουμε τα ποδαράκια μας πιο άνετα. Για τη δική μας "καρέκλα". Για τις άλλες γύρω δε μας νοιάζει.

"Χάλασε ο εκτυπωτής" ...."Και μένα τι με νοιάζει, εγώ εχω εκτυπωτή σπίτι μου"
"Δεν έχουμε το τάδε βιβλίο"...."Και μένα τι με νοιάζει το έχω αγοράσει και το έχω σπίτι μου"
Θεωρώ ότι η καρέκλα είναι ο εαυτούλης μου ,το πολύ πολύ-πάρα πολύ όμως- η τάξη μου. Και μέχρι εκεί. Δεν το πάμε παραπέρα.

Δεν το πάμε εκεί...στο...
..."κερνούσε λουκούμια όλο το σχολείο"...


Y.Γ Αν δεν προβληματιστήκατε αρκετά υπάρχει και "Δασκαλίστικοι προβληματισμοί (1)"

Keep teaching*








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου